Skip to content

บ้านสุดหลอน 303 เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted in Uncategorized

บ้านสุดหลอน 303 

บ้านสุดหลอน 303 เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

เมื่อปี 2554 พวกเราได้เข้ามาทำงานในจังหวัดกรุงเทพ เป็นครั้งแรก ปฏิบัติงานทำงานเป็นบริกรที่ห้องอาหารแห่งหนึ่ง อยู่แถวข้างหลังสนามกีฬาหัวหมาก ที่ร้านค้านี้จะมีบ้านพักให้บุคลากรเช่าอยู่ด้วย เป็นจะเป็นอาคาร 7 ชั้น 3 ชั้นแรกเป็นห้องอาหาร ข้างบนที่เหลือจะทำเป็นห้องเช่า และก็สต๊อคของค่ะ พวกเราได้อยู่ชั้น 7 โดยชั้นนี้จะมีพี่ดี้ พี่สถานที่ทำงานอีกคนอยู่ด้วย แต่ว่าอยู่กันคนละห้องนะคะ.. พอเพียงขึ้นไปด้านบนคราวแรก มันมองเกลื่อนกลาดๆอึดอัด มีฝุ่นผง แล้วก็เศษปูนที่เขาตีทำห้อง บอกตรงๆว่าไม่น่าอยู่เลย พวกเราจะนอนตอนแทบตี 3 – บ่าย 2 นาฬิกา แล้วออกไปทำงานช่วงเวลาเย็นถึงดึกดื่น

วันแรกไปถึงพวกเราก็ยกมือขึ้นไหว้ไหว้ขอ เจ้าที่เจ้าทาง กล่าวว่าลูกมาขออาศัยอยู่ มาหารายได้ส่งคืนบ้าน และก็นอนด้วยความง่วงซึม รวมทั้งเหนื่อยจากการเดินทาง กำลังจะเคลิ้มหลับ ก็ได้ยินเสียงคนมากมายระซิบด้านข้างหูว่า ‘ล็อคประตูหรือยัง?’ พวกเราตกใจผวาขึ้นมา รีบไปจับที่ประตูมองในทันที ปรากฏว่าประตูมิได้ล็อคจริงๆจ้ะ พวกเราก็แบบเหวอเลย แต่ว่าคิดในด้านดีว่าบางทีอาจจะเป็นเจ้าที่เจ้าทางมาเตือนก็เป็นไปได้.. มาถึงคืนที่ 2 พวกเราฝันมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งมายืนที่ประตูห้อง มานะจะเปิดทางเข้ามาในห้อง ซึ่งมันเป็นฝันที่ราวกับไม่ใช่ความฝันน่ะจ้ะ เหมือนจริงมากมายๆเพราะว่าธรรมดาแล้วเวลาพวกเราฝัน พวกเราจะไม่ค่อยฝันถึงสถานที่ที่พวกเรากำลังอยู่สักเท่าไหร่ รูปแบบของผู้ชายในฝันเป็น หัวล้าน ไม่สวมเสื้อ ผิวหนังเสมือนคนเป็นโรคผิวหนัง เขามานะจะเข้ามาให้ได้ แม้กระนั้นพวกเราก็ใช้แรงเต็มกำลังเพื่อจะดันประตูไว้ กระทั่งพวกเราตื่นขึ้นมา รู้สึกอ่อนเพลียเป็นอย่างมากเสมือนใช้แรงมาอย่างมากเลย

พอเพียงตอนไปปฏิบัติงาน พวกเราก็เล่าให้พี่สถานที่ทำงานฟังกัน แม้กระนั้นไม่ได้เล่าละเอียดนะคะ เพียงพอเขาได้ฟังก็ถามพวกเรากลับว่า ‘ผู้ชายตัวเตี้ยๆหัวล้านใช่ไหม?’ เราพูดว่าใช่ พี่เขาก็กล่าวว่า ‘เอ็งเจอดีแล้วล่ะ..’ เขากล่าวเท่านั้นแล้วก็เดินไปเลยคะ.. พอเพียงตอนเลิกงานด้วยความต้องการอยากจะรู้ พวกเราก็ไปขอให้พี่เขาเล่าต่อ ท้ายที่สุดพี่เขาก็พูดว่า ‘เป็นคุณลุงที่อยู่อาคารด้านข้างพึ่งตายได้ 3 วันเพียงเท่านั้น..’ พวกเรานี่ขนลุกซู่เลยล่ะจ้ะ.. ยังไม่พอเท่านั้นนะคะ คืนที่ 3 พวกเราก็เจอดีเข้าอย่างจังอีก ในขณะที่พวกเรากำลังจะหลับอีกแล้วจ้ะ ก็ได้ยินเสียงแว่วๆมาว่า ‘แม่ค่ะ หนูอยู่ด้วย แม่คะ หนูขออยู่ด้วยๆ’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างงั้น พวกเราผวายืนขึ้นมา ปรากฏว่ามองเห็นเลยคะ เป็นเด็กชายนั่งจ้องมองพวกเราอยู่ที่ปลายเตียง! รวมทั้งเบาๆคลานเข้ามา เป็นดูเหมือนเป็นเด็กไม่สมประกอบแขนขาลีบ ด้วยความกลัวพวกเราก็ดึงผ้าที่เอาไว้สำหรับห่มขึ้นมาหุ้ม และจากนั้นก็สวดมนต์ไหว้พระอยู่พักใหญ่ แต่ซึ่งมันไม่ได้เรื่องเลย พวกเรารู้สึกเย็นวาบอยู่เสมอเวลา แล้วก็ราวกับเขาคล่อมทับพวกเราอยู่กับบอกว่า ‘แม่คะ หนูขออยู่ด้วย..’ พวกเรากลัวมาก จนกรีดออกมาสุดเสียงเลยจ้ะ ทำให้พี่ดี้ที่อยู่ห้องด้านข้างมาเคาะห้องพวกเราถามคำถามว่าพวกเราเป็นอะไร?

แล้วเหมือนเด็กคนนั้นก็หายไปในทันที เรารีบย้ายของไปนอนที่ห้องพี่ดี้ ยังตัวสั่นไม่หายเลย เราเล่าที่พบให้พี่เข้าฟัง แต่ว่าพี่เขากลับพูดว่า ‘น่าจะเป็นลูกของพี่เองล่ะ..’ พวกเราก็ถามคำถามว่า ‘คนดูแลกุมารหรอ?’ แต่ว่าพี่เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวว่า ‘อย่าบอกคนไหนกันนะ เด็กคนนั้นอาจเป็นลูกพี่เอง ด้วยเหตุว่าพี่ก็เคยพบ พี่น่ะเคยทำแท้งมาก่อน..’ แค่นั้นล่ะจ้ะ ขนลุกโดยทันที เรียกว่าพบติดๆกัน 3 วันรวดเลยทีเดียว.. แต่พวกเราก็ยังคงทำงานอยู่ตรงนี้ตามเดิมนะ แต่ว่าพอเพียงพบเรื่องแบบงั้นพวกเราก็กลัวจ้ะ เลยไม่ค่อยจะได้มานอนที่ห้องตอนกลางคืนสักเท่าไหร่ พวกเราจะไปนั่งพักผ่อนร้านเน็ตแล้วค่อยขึ้นห้องนอนตอนราว 6 นาฬิการุ่งเช้าถึงบ่าย 2 นาฬิกาแทน พวกเราทำอยู่ได้ราว 4 เดือนก็ลาออกจ้ะ..

Be First to Comment

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *