Skip to content

ปอบหรือป่าว เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted in Uncategorized

ปอบหรือป่าว

ปอบหรือป่าว เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

เช้ามืดของวันที่ 14 กรกฎาคม เวลาตี 3:25 เราขับรถออกจากบ้านคนเดียว เพื่อมุ่งหน้าไปสอบ อปท. ที่อำเภอโนนไทย จังหวัด นครราชสีมา เราก็ขับผ่าน 2 อำเภอแรก กำลังจะเข้าอำเภอที่ 3 ซึ่งอำเภอนี้อยู่ติดกับเขตอำเภอคง ซึ่งเพื่อนแนะนำมาว่าเป็นเส้นทางลัด ด้วยความที่เราไม่ค่อยชินเส้นทางนี้เท่าไหร่ จึงเปิด Map เพื่อดูเส้นทาง.. เวลา 04:33 เราขับมาถึงถนนเส้นหนึ่งตามที่ Map บอกให้เลี้ยวซ้าย ซึ่งเป็นเส้นทางข้างวัด สองข้างทางมีบ้านคนอยู่ประปราย แบบห่างๆ กัน สลับกับทุ่งนาค่ะ เราก็เลี้ยวไปตาม Map บอก ขับตรงต่อไปประมาณจะ 2 กิโลแล้ว Map บอกให้เลี้ยวขวา เราเลยชะลอรถมองดูทางขวาที่จะเลี้ยว ซึ่งตอนนั้นเราก็ตกใจปนเอะใจ ว่ารถจะวิ่งไปได้เหรอ? เพราะเป็นถนนลูกรังเส้นเล็กๆ ประมาณ 2 เลน เหมือนถนนเข้าไปนาน่ะค่ะ

พวกเราเลยตกลงใจถอยรถยนต์กลับดียิ่งกว่า ดูแล้วทางเปลี่ยวเกิน บวกกับพวกเราเป็นหญิงขับขี่รถมาผู้เดียวด้วย ระหว่างที่กำลังถอยรถยนต์กลับ ไฟหน้ารถยนต์ก็สาดไปโดนสิ่งหนึ่งเข้า ทีแรกๆก็รู้สึกว่าคงจะเป็นสุนัขหรือลูกโคตัวเล็กๆที่กำลังนั่งหันข้าง ก้มหัว ขยับเขยื้อนตัวไปๆมาๆนิดๆพวกเราก็หยุดรถยนต์นั่งมองดู เพียรพยายามใช้สายตาดูให้ชัดว่าเป็นอย่างไร? เลยตกลงใจเปิดไฟสูงหน้ารถยนต์กับไฟตัดหมอกเพื่อดูให้ชัดขึ้น ดูกระทั่งมั่นใจว่าโน่นไม่ใช่สุนัข หรือลูกโค แต่ว่าเป็นคนจ้ะ อายุราวป้า หรือคุณยายนี่ล่ะ ผมยาวประบ่า แม้กระนั้นรวบแบบหละหลวมๆมองกะเซ่อซ่ากะเซิง สวมเสื้อสีดำ หรือสีกรมนี่แหละ นุ่งผ้าถุง.. เอ็งเบาๆเบือนหน้ามองดูมาที่พวกเรา แล้วก็ขยับเขยื้อนตัวยืนขึ้นช้าๆในมือของป้า หรือคุณยายคนนี้ พวกเรายังไม่มั่นใจว่าเอ็งถืออะไร บวกกับพวกเราก็สงสัยว่าเอ็งเป็นอะไรหรือไม่ ถึงมานั่งทำอะไรนี้เดี๋ยวนี้ หรือเอ็งจะเจ็บ โดนรังแกมา หรืออะไรอย่างไรกันแน่ น่าเวทนา ในหัวพวกเราก็คิดไปต่างๆนานา พวกเราเลยตกลงใจว่าจะลงไปถาม เผื่อมึงอยากได้การช่วยเหลือ

ในระหว่างที่เรากำลังเปิดประตูรถลงไป สายตาเราก็มองดูป้า หรือยายคนนี้ตลอด จนเราต้องมาหยุดชะงัก รีบกลับเข้าไปนั่งในรถ และล็อคประตูทันที! เพราะช่วงที่แกขยับหันหน้าเดินตรงมาที่เรา ลูกตาแกขาวเกือบหมด มีตาดำเป็นจุดเล็กๆ เท่านั้น ตอนนั้นคือเราตกใจมาก! รีบถอยรถกลับขึ้นถนนใหญ่ แล้วจอดมองผ่านกระจกข้างด้านซ้ายมือ เราก็เห็นแกกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาที่รถเรา ซึ่งระยะทางมันไม่ได้ไกลจากรถเราเท่าไหร่ ตอนนั้นเราตัดสินใจค่อยๆ เหยียบคันเร่งขับออกไป ตาก็มองผ่านกระจกมองหลัง สลับกับกระจกมองข้างว่าแกวิ่งตามมาไหม ภาพที่เห็นทำเราแทบช็อคค่ะ! สรุปว่าแกวิ่งตามมาค่ะ วิ่งเร็วด้วย! เราแน่ใจว่าแกไม่ใช่คนแล้วล่ะ เรารีบเหยียบรถแบบมิดเลยค่ะ

ขับมาจนถึงสถานีตำรวจ เราไปจอดรถตรงที่ที่สว่างที่สุด จนมีเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินมาถามว่าเป็นอะไรไหม? เราเลยถามตำรวจว่า ‘มีใครวิ่งตามรถเรามาไหม?’ ตำรวจบอกไม่มี เราจึงค่อยสบายใจขึ้นมานิดนึง.. พอพักจนเริ่มโอเคขึ้น เราก็ขับรถต่อจนมาถึงโรงเรียนที่เป็นสนามสอบ อปท. วันนั้นทั้งวันใจเราไม่อยู่กับข้อสอบเลย จนสอบเสร็จก็เกือบเย็น ซึ่งตอนกลับเราก็ต้องผ่านเส้นนี้อีก ถ้าไปถึงจุดนั้นก็คงค่ำพอดี เราเลยตัดสินใจวิ่งเข้าอำเภอคง แล้วไปออกถนนมิตรภาพแทน ซึ่งมันอาจจะไกลกว่า แต่เราคิดว่ายังไงรถก็เยอะ คนเยอะคงปลอดภัยกว่าเส้นเดิมแน่ๆ จนกลับถึงบ้านเกือบ 1 ทุ่ม เราเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง ก่อนที่แม่จะให้เราเข้าบ้าน แม่เอาฝ้ายจากหลวงพ่อมาผูกให้เรา และให้เราล้างเท้าก่อนเข้าตัวบ้าน เหตุผลคือ แม่กลัวว่าป้า หรือยายคนนั้นจะติดตามมาด้วย เรื่องที่เราเจอมาก็ประมาณนี้ค่ะ อาจเขียนเล่าได้ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ แต่ภาพป้า หรือยายคนนั้นวิ่งไล่รถยังจำได้ติดตามาจนถึงตอนนี้

ขอขอบคุณแหล่งที่มา thehouse.online

Be First to Comment

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *