Skip to content

ผีลานจอดรถ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted in Uncategorized

ผีลานจอดรถ

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน ผีลานจอดรถ 

ประเด็นนี้คือเรื่องของคุณกวี เป็นนิสิตแผนกนิเทศ เอกภาพยนตร์ ของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง และก็ในตอนปีท้ายที่สุด ก็จะมีงาน ที่จะจะต้องออกกอง ไปถ่ายทำนอกสถานที่เสมอๆสำหรับคราวนี้ เป็นการสร้างภาพยนตร์สั้น 10 นาที โดยคุณบทกลอน จะรับหน้าที่เป็น นักเขียนบท แล้วก็เป็นดาราด้วย

คุณกวีเล่าไว้ว่า.. วันนั้นผม โอมเพื่อนฝูงผม แล้วก็พี่คณะทำงาน ขับขี่รถไป 2 คัน สถานที่ที่ชูกองกันไป จะเป็นอาคารที่ทำงานที่ทำการ รอบนอกจังหวัดกรุงเทพมหานคร ผมได้ทำหนังสือขอใช้พื้นที่มาล่วงหน้าแล้ว เพียงพอมาถึง ผมก็แจ้ง รปภ. ที่ป้อม และก็นำรถยนต์ขึ้นไปหยุดกันอยู่ที่ชั้น 6.. ก็ถ่ายทำกันตั้งแต่ตอนเวลาสาย ไปจนกระทั่งราวๆ 5 ทุ่มกว่า ก็จะมาถึงฉากในที่สุด ที่ผมจำเป็นจะต้องเล่นกับ โอม ที่เป็นดาราชายอีกคน โดยบทของผมในส่วนนี้เป็น จำเป็นต้องประคองเพื่อนฝูงที่เมาขึ้นรถ และก็บอกว่า “วิทยา สักครู่ข้าจะพามึงกลับบ้านเอง” รวมทั้งขึ้นรถขับไป เป็นอันจบ

เมื่อถ่ายทำจนเสร็จเรียบร้อย ประมาณเที่ยงคืน พวกผมก็เก็บของขึ้นรถ โดยที่คันผมขับลงไปก่อน และอีกคันของพี่ทีมงาน ขับตามลงมา.. ระหว่างที่ขับวนรถลงมาจากชั้น 6 เรื่อยๆ ผมก็ไปเห็น รปภ. คนหนึ่งที่ยืนพิงอยู่ที่เสาต้นหนึ่ง และมองตามรถของเรา ผมวนรถลงมาจนถึงชั้นล่างอย่างเร็วมากๆ และมาจอดอยู่ที่ริมถนนหน้าตึกทันที ผมหันไปมองโอมที่นั่งข้างๆ เห็นโอมนั่งตาค้างหน้าซีด ผมเลยถามว่า ‘เมื่อกี้มึงเห็นเหมือนกูรึเปล่า?’ และเมื่อโอมพูดมา ผมก็มั่นใจทันที เพราะสิ่งที่ผม กับโอมเห็นเหมือนกัน คือ รปภ. คนเดิมยืนที่เสาตำแหน่งเดิมในทุกๆ ชั้นที่ผมวนรถลงมา.. ตอนนั้นเอง รถของพี่ทีมงานอีกคันที่ตามมา ก็ขับมาข้างๆ มองมาที่รถผม แล้วจู่ๆ ก็รีบเร่งเครื่อง ขับผ่านรถผมไปอย่างเร็ว..

ผ่านไปวันรุ่งขึ้น ผมได้คุยโทรศัพท์กับทีมงานที่ไปด้วยกัน ผมเล่าเรื่องที่ผมเจอเมื่อคืนให้ฟัง แต่กลับได้ฟังเรื่องที่น่ากลัวมากกว่า จากทางพี่ทีมงาน.. พี่เค้าบอกว่า ตอนขับรถตามลงไป ที่ไปจอดข้างๆ พี่เค้าเห็นที่เบาะหลังของรถผม มีผู้ชายผิวคล้ำ ที่ใบหน้ามีแต่เลือด นั่งอยู่ด้วย.. ตอนนั้นผมนี่ขนลุกทันทีเลย

จนสุดท้าย ผมมีโอกาสได้ผ่านไปตึกนั้นอีก ก็ได้ไปลองถาม รปภ. ที่ป้อมข้างล่างตึก ก็มารู้ว่าที่ตึกจอดรถที่นี่เคยมี รปภ. คนนึงยิงตัวตาย เห็นว่าชื่อดำ ชื่อจริงชื่อ วิทยา..

Be First to Comment

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *