Skip to content

เดือน: สิงหาคม 2020

ซานตาน ปีศาจร้าย

Posted in Uncategorized

ปีศาจร้าย

ปีศาจร้าย  ความเชื่อของปีศาจสามารถย้อนกลับไปได้ไกลถึงสมัยโฮเมอร์ กล่าวคือสมัยโบราณ ปีศาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่จิตใจดี หรือเป็นตัวแทนระหว่างผู้ชายกับพระเจ้า ตามความเชื่อของโซโรอัสเตอร์ สอนว่าในโลกนี้มีปีศาจ

ทั้งหมด 3,333 ตัว บางตัวรับผิดชอบเรื่องด้านมืดโดยเฉพาะ อย่างเช่น สงคราม ความอดอยาก โรคภัยไข้เจ็บ ในยุคบาบิโลนโบราณ ปีศาจ มีอิทธิพลต่อองค์ประกอบทางโลกมากที่สุด และชาวยิว เชื่อกันว่าปีศาจมีจำนวนทั้งสิ้น 7,405,926 โดยสามารถแบ่งออกได้เป็น 72 จำพวก

ในศาสนาคริสต์เชื่อกันว่าปีศาจ เป็นคู่ปรับของเทวดา เป็นจิตมุ่งร้ายที่ไม่ได้ถือกำเนิดจากวิญญาณของมนุษย์ และพยายามนำมนุษย์ไปสู่การล่มสลาย โดยใช้กลอุบายต่างๆ ตามที่ปรากฏในหนังสือวิวรณ์ ปีศาจ คือ เทวดาตกจากสวรรค์พร้อมกับซาตานด้วยการก่อกบฏต่อพระเจ้า หลังจากการพยายามค้นหาจำนวนของปีศาจทั้งหมดอย่างยาวนาน ในศตวรรษที่ 15 Alfonso de Spina ชาวสเปน ได้ทำการคำนวณ แล้วพบว่า ปีศาจในศาสนาคริสต์มีทั้งสิ้น 133,316,666 ตัว และในศตวรรษที่ 16 Johann Weyer คำนวนว่ามีจำนวน 44,435,622 ตัว แบ่งออกได้เป็น 666 กองทัพ บางตำราก็ได้เชื่อว่า ปีศาจมีจำนวนทั้งหมด 6,660,668 ตน รับคำสั่งจากเจ้าชาย 66 คน นักบวชบางคนได้อ้างว่า ปีศาจทั้งหมด จำนวนเท่ากับครึ่งหนึ่งของคนทั้งโลก

ความเชื่อเรื่องของปีศาจ ส่วนใหญ่ยังคงได้รับอิทธิพลมาจากคริสต์ศาสนาจากยุคกลาง มีความเชื่อพื้นฐานว่า “ผี” สามารถเข้าถึงผู้คนได้ง่ายด้วยการรับรู้ หรือการแสดงตน ในบางครั้งผี ก็สามารถเข้าครอบงำร่างกายของคนเหล่านั้นได้ “ปีศาจ” เองก็สามารถเข้าสิงมนุษย์ได้อย่างเช่น แถมยังสิงได้อย่างสมบูรณ์ถาวร แล้วนำร่างกายไปแปดเปื้อนบาป กระทั่งนำดวงวิญญาณของเจ้าของไปสู่หายนะ การกระทำดังกล่าวของปีศาจ เป็นสิ่งที่ปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง ผ่านทางภาพยนตร์ฮอลลีวูดในปัจจุบัน

ประเพณีของชาวคริสเตียน ได้เชื่อกันว่าการกำจัดปีศาจออกจากร่างกาย สามารถทำได้ด้วยการทำพิธีกรรม “ขับไล่” โดยนักบวชคาทอลิก นิกายโรมันคาทอลิก และละติน ในบางครั้งการให้พรอย่างถูกต้องของนักบวชเหล่านี้ ก็สามารถยับยั้งการปรากฏตัวของปีศาจ และผี ได้เช่นกัน…

ผู้เห็นด้วยจากความมืด ค่ายอาสาสยอง

Posted in Uncategorized

ค่ายอาสาสยอง

ค่ายอาสาสยอง เรื่องราวมีอยู่ว่า ผมเข้าร่วมกิจกรรมค่ายอาสากับเพื่อนไปทำห้องสมุดให้กับโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนแห่งหนึ่งในป่าลึกของภาคเหนือโดยพักกันอยู่ที่ศาลาเปรียญของวัด คืนหนึ่งผมกับเพื่อนอีกสามคนได้แอบพกเหล้าออกไปกินกันที่เพิงพักในทุ่งนาใกล้กับกำแพงวัด พวกเราเริ่มเมาแล้วเริ่มคิดแผลงๆที่จะเล่นผีถ้วยแก้ว โดยก่อนเริ่มเพื่อนคนหนึ่งได้เสนอขึ้นมาว่า ทำไมเราไม่ลองเรียกวิญญาณร้ายๆมาถามคำถามดูบ้าง!?

“มึงจะบ้าเหรอ” ผมออกปากห้ามทันที “เราไม่ควรเรียกหาสิ่งที่เลวร้าย”

“ถูกต้อง!” มีเสียงของผู้หญิงสนับสนุนความเห็นของผมดังขึ้นในความมือก จากอีกด้านของกำแพงวัด!

ทุกคนได้ยินเสียงนั้น ก่อนที่จะมองหน้ากันไปมาด้วยความฉงน ไม่มีผู้หญิงอยู่ในวงสนทนา แล้วไม่มีใครอยู่ที่กำแพงวัด และที่สำคัญเรือนพักของผู้หญิงที่มาร่วมค่ายครั้งนี้ อยู่ในหมู่บ้านที่ห่างจากวัดไกลหลายกิโล

แล้วใครล่ะ ที่สนับสนุนความเห็นของผมจากในความมืดมิด

สวิตช์ไฟ ในความมืด

Posted in Uncategorized

หลอกหลอน

หลอกหลอน เรื่องราวเกิดขึ้นในคืนที่ร้อนอบอ้าวมากเป็นพิเศษ ฉันออกไปทำงานข้างนอกมาตลอดทั้งวัน จนรู้สึกเหนื่อยเหมือนร่างกายกำลังจะหลุดออกเป็นชิ้น แต่ยังฝืนพาร่างกายที่อ่อนล้าและตาที่หนักพร้อมกับปิดลงมาตลอดเวลากลับมาถึงห้องพักได้สำเร็จ

หลังจากเสียเวลากับการเสียบกุญแจพลาดหลายครั้งจากสายตาที่เหนื่อยล้า ในที่สุดฉันก็เปิดประตูเข้าไปในห้องที่มืดมิดได้สนิทได้สำเร็จ พอเห็นที่นอนอยู่ในห้องที่มีเพียงแสงมืดสลัวฉันก็ยิ้มออก เพราะตอนนี้ฉันพร้อมที่จะทิ้งตัวลงบนที่นอนตรงหน้าได้โดยทันที แต่ในตอนนี้ตัวของฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อจากอากาศร้อนข้างนอก ถ้าได้วิ่งผ่านน้ำก่อนสักนิดน่าจะช่วยให้นอนหลับได้สบายมากขึ้น พอคิดได้แบบนั้น.. ฉันเลยเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟที่ข้างประตูทางเข้าห้องด้วยความเคยชิน ก่อนที่จะชักมือกลับในทันที

ฉันแตะโดนมือของใครไม่รู้บนสวิตช์ไฟในความมืด ฉันอาศัยอยู่ในห้องนี้คนเดียว แล้วมือใคร !…

รอยยิ้ม สยอง ตึกสูงชั้น14

Posted in Uncategorized

รอยยิ้ม สยอง

รอยยิ้ม สยอง กลางดึกในคืนหนึ่งฉันนั่งอ่านหนังสือเพียงลำพังอยู่ข้างหน้าต่างในห้องพักของตัวเอง ขณะที่กำลังอ่านอยู่เพลินๆอยู่เพลินๆ หางตาก็พลันเห็นรอยใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดข้างหน้าต่าง ฉันได้หันหน้าไปมองเล็กน้อยเห็นใบหน้าของใครสักคนที่เลือนรางจากแสงภายนอกที่มืดสลัวกำลังส่งยิ้มให้ ฉันยิ้มตอบตามมารยาทแล้วกลับมาอ่านหนังสือต่อโดยไม่ได้คิดอะไร

แต่แล้วฉันก็ต้องหยุดชะงักการอ่านหนังสือ แล้วเปลี่ยนมาเป็นขนลุกทั้งตัวเมื่อฉันคิดได้ว่า ห้องของฉันอยู่บนชั้น 14 ของตึกสูงที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวในบริเวณนี้ แล้วใครกันที่ยืนส่งยิ้มให้อยู่ด้านนอกหน้าต่างที่ไร้ซึ่งระเบียงและกันสาดกัน !?…