Skip to content

ป้ายกำกับ: เวทีแสดง

แอบหลับงานวัด เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted in Uncategorized

แอบหลับงานวัด

แอบหลับงานวัด เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

เมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว ผมทำงานอยู่วงมโนราห์วงหนึ่งของภาคใต้ โดยหน้าที่ผมคือประกอบเวทีแสดงครับ เวลามีงานก็ตามทีผู้จัดงานจะให้ตั้งเวทีแสดงไว้ที่ใด ส่วนมากจะเป็นงานวัด ก็คือจัดเวทีในพื้นที่วัดครับผม.. ในครั้งที่เกิดประเด็นนั้น วงพวกเราต้องไปแสดงกันที่งานวัดแห่งหนึ่งในจังหวัด นครศรีธรรมราช โดยข้างตั้งเวทีจะไปกันล่วงหน้า 24 ชั่วโมง เนื่องจากว่าถ้าหากไปวันที่แสดงเกรงว่าจะตั้งไม่ทัน พวกเราเริ่มเดินทางจากจังหวัดพัทลุงกันตอนค่ำๆไปถึงวัดดังที่กล่าวผ่านมาแล้วก็ค่ำๆมืดๆก็ได้ไปถามเจ้าอาวาสวัดว่าจะให้ตั้งเวทีที่ไหน? เนื่องจากว่าผมกับเพื่อนพ้องอีกคนหนึ่งเหน็ดเหนื่อยรวมทั้งล้าจากการเดินทาง ก็เลยชักชวนกันไปพบที่พักผ่อนก่อน โดยที่มิได้บอกกับเพื่อนพี่ๆคนอื่นๆไว้ แต่ว่าทุกคนก็เหมือนมิได้เฉลียวใจอะไร อาจจะนึกว่าผมกับเพื่อนแวะไปเดินเที่ยวในงานวัดกัน (ทางวัดมีงานมาแล้วหลายคืน โดยที่คืนต่อไปก็เลยจะเป็นคิวของวงมโนราห์)
ยิ่งมืดค่ำ ประชาชนในงานเริ่มทยอยกันกลับเรื่อยกระทั่งเริ่มไม่ค่อยเหลือคนใดกันแน่ จะมีก็แม้กระนั้นพ่อค้าแม่ค้าในงาน จนกระทั่งเวลาเที่ยงคืน ผมกับสหายก็ยังคงนอนกันอยู่.. เพื่อนๆพี่ๆที่เหลือเริ่มพากันตามหาผมกับสหายที่พักผ่อนอยู่ แต่ว่าหายังยังไงก็หาไม่พบ หากระทั่งเหน็ดเหนื่อย โทรศัพท์หาก็ไร้คนรับสาย ทั้งที่โทรศัพท์ก็มีติดตัวกันอีกทั้ง 2 คน พี่คนหนึ่งเล่าว่าเขาร้องตะโกนเรียกหาทั่วรอบๆวัดจนกระทั่งหมดเสียง แต่ว่าก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย.. ทุกคนเริ่มสนเท่ห์ใจ ก็เลยตกลงใจไปพบเจ้าอาวาสวัด เล่าให้แก่คุณฟังว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร ครู่หนึ่งท่านก็เลยประน้ำมนต์ให้เพื่อนพ้องๆพี่ๆผมทุกคน แล้วบอกให้ทดลองออกไปตามหาอีกรอบ ทุกคนก็เลยแยกย้ายกันไปตามหา

หาไปได้สักพัก ก็มีสหายคนหนึ่งตะโกนพูดว่า ‘พบแล้วๆมันนอนกันอยู่นี้เอง!’ ทุกคนก็เลยพากันมาดู รวมทั้งปลุกผมกับเพื่อนฝูงให้ตื่น แล้วนายหัวรถ 6 ล้อ ซึ่งเป็นพี่น้องของผมก็ถามด้วยความห่วงใยครึ่งหนึ่งโกรธว่า ‘เป้ง เพราะอะไรเอ็งไม่รับโทรศัพท์ สร้างไว้ทำห่าอะไร ไม่รับสาย?’ ผมกับสหายก็นั่งเงียบ มิได้กล่าวอะไรเพราะว่าตระหนกตกใจบวกกับพึ่งตื่นด้วย.. แล้วมีเพื่อนพ้องคนหนึ่งกล่าวว่า ‘เมื่อตะกี้ก็มาเดินหานี้ หลายรอบด้วยนะ เรียกว่าถ้าเกิดนอนอยู่นี้ตลอดจริงๆเป็นจำต้องโดนเหยียบแน่ๆ แต่ว่า..เพราะเหตุไรในตอนนั้นถึงมองไม่เห็นว่ามีผู้ใดกันแน่อยู่เลย?’ ผมก็พูดว่าพวกเรานอนยาวอยู่นี้นี่แหละ..
แล้วทุกคนพาผมกับเพื่อนไปพบเจ้าอาวาสวัด เจ้าอาวาสบอกให้นั่งรวมทั้งเริ่มประน้ำมนต์ไห้ แล้วท่านก็บอกอีกว่า ‘ที่ตรงนั้นที่พวกเองไปนอน ตอนแรกเป็นป่าช้าเก่า สัมพเวสีมีมาก ที่หาเท่าใดก็หาไม่พบเนื่องจากผีมันบังตา มันนอนทับพวกเองอยู่..’ พวกผมได้ยินนี่ขนลุกขึ้นมาโดยทันทีเลย เคยทราบมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับตัวเอง ถือว่าเป็นเรื่องแปลกมากๆ สำหรับพวกผมทั้งหมด.. ตรงที่ที่ผมกับเพื่อนไปนอนจะเป็นกุฏิเก่าๆ เล็กๆ นอนกันตรงหน้าระเบียง โดยหารู้ไม่ว่าที่ตรงนั้นเป็นป่าช้าเก่า มีสิ่งที่เราไม่เห็นอาศัยอยู่มากมาย และอีกอย่างคือพวกผมไม่ได้ไหว้ขอเจ้าที่เจ้าทางอะไรเลย..…